Masaż i fizjoterapia - Warszawa

Oferowane zabiegi

Nasza oferta w Warszawie obejmuje dwa główne pola. Są to: masaż i fizjoterapia:

  • Masaż klasyczny kręgosłupa
  • Masaż funkcyjny
  • Terapia czaszkowo-krzyżowa
  • Terapia manualna
  • Terapia Osteopatyczna

Terapia czaszkowo-krzyżowa

Terapia CranioSacralna Upledgera (znana również jako terapia czaszkowo-krzyżowa) to jedna z metod terapii manualnej. Stosowana jest przy dolegliwościach, związanych nie tylko z ciałem pacjenta, ale również z całą jego osobą. Cechą charakterystyczną tej terapii jest jej delikatność. Fizjoterapeuta pracuje w sposób nieinwazyjny, wykorzystując najczęściej nacisk o sile 5 gramów. Poprzez pracę z tkankami wpływa na tak zwany układ craniosacralny.

Układ craniosacralny odpowiada za prawidłowy rozwój oraz funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego. Składa się on ze struktur, które otaczają, wspomagają i chronią mózg oraz rdzeń kręgowy. Wśród nich wyróżniamy np. kości czaszki, opony mózgu i rdzenia kręgowego, płyn mózgowo-rdzeniowy. I to właśnie z tymi strukturami pracuje terapeuta CranioSacralny. Używając delikatnego dotyku, może on oddziaływać na funkcję układu craniosacralnego, a tym samym na funkcję układu nerwowego, mięśniowego, powięziowego, kostnego, endokrynologicznego, pokarmowego, oddechowego, limfatycznego. Dlatego też ta forma terapii jest propozycją dla osób, cierpiących na różnego rodzaju dolegliwości.

Terapia CranioSacralna Upledgera wspiera i wzmacnia mechanizmy samo uzdrawiania, dlatego może być stosowana niezależnie od wieku oraz stanu Pacjenta. Odpowiednio dostosowywane techniki umożliwiają prowadzenie terapii zarówno dla noworodków, jak i dla osób starszych.

SESJA TERAPEUTYCZNA

Sesja terapeutyczna rozpoczyna się zwykle od ułożenia pacjenta w pozycji na plecach, pacjent przez cały czas trwania sesji pozostaje w ubraniu. Następnie terapeuta przeprowadza badanie całego ciała sposób delikatny i nieinwazyjny.

Zakres dostępnych technik fizjoterapii  w Terapii CranioSacralnej Upledgera jest szeroki. Wśród nich wyróżniamy kontakt jednej lub obu dłoni terapeuty z ciałem pacjenta, precyzyjną, lekką kompresję bądź trakcję kości czaszki w obszarach ograniczonej ruchomości, pracę z ruchami mimowolnymi pacjenta, ukierunkowanie pola energii lub kombinację dowolnych z powyższych technik. Choć podstawowe techniki craniosacralne skupiają się na membranach opony twardej – wodoszczelnego worka, który otacza i chroni mózg oraz rdzeń kręgowy – na prawidłową ich funkcję wpływ może mieć i zwykle ma każda inna część ciała. Dlatego też terapeuta swoim badaniem obejmuje całe ciało pacjenta.

W wielu technikach praca rąk terapeuty związana jest z odbiorem wrażeń z układu kostnego pacjenta, lecz intencja i uwaga skupiają się głównie na tkankach miękkich i przepływie płynów. Zgodnie z zasadą mechaniki prawidłowy ruch, w szczególności przepływ płynów ciała, determinuje zdrowie. Optymalizując wymianę płynów, terapeuta wpływa na poprawę procesów fizjologicznych oraz uruchomienie procesów samo uzdrawiania. Terapeuta pomaga ciału pacjenta w osiągnięciu tego efektu przez zmniejszenie ograniczeń ruchomości tkanki łącznej oraz poprawę jej giętkości, rozciągliwości, nawilżenia i elastyczności. Ograniczenia te mogą być wynikiem urazu mechanicznego lub emocjonalnego, zaburzeń czynności tkanek, stanu zapalnego (pod wpływem toksyn lub w drodze procesów naprawczych) lub patologii. Z kolei organizm, w którym przepływ płynów jest zakłócony, staje się bardziej podatny na rozwój patologii.

Sesja terapeutyczna jest procesem mocno osadzonym w znajomości anatomii, fizjologii i biomechaniki, ale jednak pod wieloma względami procesem twórczym.

Zarówno od podejścia Pacjenta, jak i terapeuty do takiej sesji, zależy jej końcowy efekt. Warto jednak, decydując się na tę formę terapii pamiętać, że to Pacjent podejmuje decyzję, określa cel terapii i jest osobą, od której w znacznej mierze zależy powodzenie całego procesu zdrowienia. Terapeuta jest właściwie tylko kimś w rodzaju przewodnika, który wspiera właściwości samoleczące Pacjenta, wspiera jego „Wewnętrznego Lekarza“. W tym celu wykorzystuje umiejętności palpacyjne oraz słowne.

Tarapia Osteopatyczna

OSTEOPATIA WISCERALNA

Osteopatia wisceralna (osteopatia trzewna / osteopatia narządów wewnętrznych) stanowi jeden z trzech głównych kierunków osteopatii, obok osteopatii parietalnej/strukturalnej (narząd ruchu- m.in. kości, stawy, mięśnie) oraz osteopatii czaszkowo-krzyżowej. Osteopatia wisceralna to postępowanie lecznicze, którego celem jest przywrócenie prawidłowego napięcia, elastyczności i ruchomości narządów wewnętrznych.

Praca poprzez system narządów wewnętrznych, który posiada swoje liczne anatomiczne i funkcjonalne połączenia z innymi strukturami znajdującymi się w ciele człowieka, pozwala na skuteczne usuwanie blokad prowadzących lub podtrzymujących stan patologiczny, czyli chorobę.

Na przykład przewlekłe problemy z kręgosłupem szyjnym mogą być powiązane: ze wzmożonym napięciem w obrębie opłucnej, która poprzez system więzadeł połączona jest z kręgami szyjnymi oraz górnymi żebrami. Z dysfunkcją wątroby poprzez swoje więzadło wątrobowo - przeponowe, może przyczyniać się do zmniejszenia ruchomości przepony i zaburzeń oddechowych, co w konsekwencji może prowadzić do większego angażowania pomocniczych mięśni oddechowych m.in. mięśni pochyłych, mięśnia czworobocznego, które silnie oddziałują na kręgi szyjne, do których się przyczepiają. Jednym z najczęstszych tzw. funkcjonalnych zaburzeń przewodu pokarmowego jest zespół nadwrażliwego jelita. W przebiegu tego schorzenia występuje bezsprzeczny związek z emocjami a funkcją jelit.

Każdego dnia nasze ciało poddawane jest różnym napięciom spowodowanych urazami (w tym mikro urazami), niewłaściwymi nawykami albo stresem. Osteopata, traktując ludzkie ciało jako całość, pozwala usuwać przyczyny dolegliwości, a nie tylko objawy. Stąd terapia nie przynosi tylko chwilowej ulgi, lecz pozwala w maksymalnie możliwym stopniu odzyskać wewnętrzną równowagę organizmu zapewniającą zdrowie. Osteopatia wisceralna pozwala na szersze spojrzenie na człowieka i jego problemy, postrzegając organizm nie jako pojedyncze organy, lecz zawsze jako integralny system połączeń anatomicznych i czynnościowych.

Co można leczyć za pomocą osteopatii wisceralnej?

  • przewlekłe i ostre bóle głowy i kręgosłupa;
  • specyficzne problemy przewodu pokarmowego np. zespół jelita drażliwego, nerwice żołądka itp.
  • zespoły bólu rzutowanego zespoły pseudo korzeniowe np. „nietypowe rwy kulszowe”
  • trudne i niespecyficzne bóle kręgosłupa niektóre bóle stawów obwodowych np. bioder i kolan zespoły cieśni i urazy kompresyjne nerwów
  • stany po urazach komunikacyjnych, nietrzymanie moczu i stolca zaparcia problemy obrzękowe i wysiękowe wspomaganie leczenia chorób układu oddechowego np. astmy.